Yine yazayým dedim, yazdýktan sonra, yazdýklarýmý okumasý hoþ oluyor..
Yine bir güzel saçmalamýþým diyorum..

Bu son birkaç gün içinde, yine aynýydý her þey, bi þey deðiþmedi..
Yine ayný hamam ayný tas..

Aslýnda ufak ayrýntýlara baktýðýmda, kendime kattýklarýmda yok deðil hani..
Mesela geçen gün kardeþceðizimle PSP de oyun oynama  keyfine nail oldum..
Bu herzaman olan normal bir durum deðildi benin için..

Arkadaþýndan aldýðý PSP ile karþýlýklý Burnout oyununu oynadýk.. Oyunda ki arabalar baya hýzlý gidiyordu, bu yüzden bir çok kazaya sebep verdim bendeniz..
Gerçi NFS Carbon benim favori oyunumdur, onda daha iyiyim..

Belki de bu yüzden hala bir sürücü ehliyetine sahip deðilim..

Kiþilerin, kaza geçilmiþ bir insanýn yüzünde ki dikiþlere baktýðý andaki, ve sonrasýnda  durumun ne kadar büyük olduðunu anlamasýyla geçildiði þok etkisi vardýr, ama cerrahlar bunu büyük bir ustalýkla yapýyorlar bunu anladým ben..
Bir baþka anladýðým þey ise, bu tür durumlardan pek korkmadýðým oldu, belki de birkaç yýl önce tanýk olduðum durumda,  karþýmda ki kiþiyi sakinleþtirebilen ben olduðum için, bu konuda cesaretlenmiþ olmuþ olabilirim..

Dün hastaneden çýktýðýmda, etrafý þöyle bir dolaþtýk..
Alýþveriþ falan yaptýk..
Birkaç hafta öncesinde ajanslardan geçen bir haber vardý “Kapatýyoruz”, bunu bizim buradaki iþletmelerde yapmýþ..

Gerçi o haberden birkaç gün sonra, aparman kapýsýnýn altýndan el ilaný atmýþlardý. Ýlan ayný þöyle “Kapatýyoruz adlý firmamýzý kapatýyoruz, fiyatlar yarýya inmiþtir, herkesi bekleriz” benim ilk tepkim “he biz de inandýk” oldu..

Ve de dün son olarak, kardeþime ödünç olarak vermiþ olduðum 2GB’lýk hafýza kartýmý, içi dolu olarak teslim aldým..

Aldýðýmda da 7 Numara’nýn ilk 7 bölümünü görünce hem çok þaþýrdým hem de çok sevindim..

Anca 7 bölüm sýðdýrabildiðini söyledi, ama bunu düþünmesi bile beni çok mutlu etti..
Çok tartýþsak ta, kafamýn etini yese de, bazen böyle þeyler yaparak insaný mutlu etmesini biliyor..

Neyse efenim çok konuþtuk yine, hadi cümleten herkese baþ baþ..

*Baþlýðýma bak biee..

Yýlýn ilk yazýsýný yazma þerefinde bulunuyorum..

Aslýnda daha önce iki kere baþka konular hakkýnda yazma giriþiminde bulundum ama bazý durumlar yüzünden vazgeçmiþ oldum..

Neyse gelelim bu yazýmýn konusuna..

Ya beni reel hayat tanýyan insanlar çok iyi bilirler ne kadar inatçý ve sinir olduðumu..

Sinirli tarafýmý yataðýmýn altýna saklayarak, asýl meseleme geri dönmek istiyorum..

Geçen  sene büyük bir zevkle aldýðým kitabý bu sene bitirmiþ bulunmaktayým..

Nerede burada inatçýlýk diyen olabilir -ki olmayacaktýr biliyorum, sözün geliþi iþte konuþuyorum- neyse inat edip kitabý en sonunda bitirme þerefine ulaþtým..

Bir insan bir kitaba ancak bu kadar eziyet  edebilir bence, ilk okumaya baþladýðýmda yaklaþýk 40-45 sayfa okuyup sonra kitabý dinlendirmeye býrakmýþtým..

Gerçi huyum kurusun beðenmediðim kitabý okuma isteði olmaz bende, öyle her þeyide okumam ve de daha da elime almam..

Ama bu kitabý okumak için inat ettim, inatçýlýðýmý yeni aldýðým 3 kitaba da yansýttým..

Bu kitap bitmeden, diðerlerine baþlamayacaktým..

Kitabý bitirdiðimde de burada kendimi rezil edecektim.. Ahanda ediyorum..

Ve geçtiðimiz ay tekrar baþa alýp okumaya baþladým.. Ve de o ilk okuduðum zamanda ki okuduðumu anlamama durumu ortadan kalkmýþtý..

Demek ki, o zamanlarda ki ruh halimden kaynaklanýyordu bu durum..

Güzeldi, beðendim ve yine takdir ettim Tuna Kiremitçi’yi..

Ýlk okuduðum romanýnda ki tadý alamadýðýmý söyleyeyim..

“Git kendini çok sevdirmedeni” neredeyse 1-2  günde bitirmiþtim..

Bilmiyorum belki o zamanlar çok okuyan biri olduðum için böyle hýzlý bitmiþti..

“Bu iþte bir yalnýzlýk var” adlý romaný bu kadar þanslý olamamýþtý ne yazýk ki.. Ama biliyorum bütün suç bendeydi..

Gerçi kitabýmý bitirip, okumak için bekleyen arkadaþlarým için müjdeli bir haber olacaðýna inanýyorum..

Tabi buraya gelip okurlarsa, gerçi biri ara sýra okuyor..

Benden bu kadar..

Baþ baþ..