Kaldýðýmýz yerden devam edelim bari..

Ýlerleyen günlerde, arkadaþýmla en yakýn arkadaþýna ziyarete gittik..

Akþam üzeri bizi Serkan almaya geldi..

Arabanýn içinde uzunca bir süre ne yesek, ne yemeli tartýþmasý sürdü..

Gözler benim üzerimdeydi, ben ne dersem o olacaktý çünkü..

Serkan ve Hilal ciðer yemek istiyordu, bizim kýz ise cýrcýr olurum diye yemek istemiyordu.

Ben bizim kýz ne derse o dedim ama, bizimki Serkan’a kýyamayýp ciðerden yana kullandý oyunu..

Ýyi de yaptý hani, neden diye sorarsanýz Edirne’ye gidipte meþhur “tava ciðeri” yemeden dönmek olmazdý..

Bizimkilerin daim yerine gitmek için yola koyulduk, dükkanýn önüne gelince bu ne bee dedim.. Lokantanýn önüde içi gibi kalabalýktý..

Eee iftar vakti normaldir dedim..

Ama biz yinede bir içeri dalarým dedik..

Dalmamýzla birlikte lokantanýn giriþinde duran abimiz Serkan’a yönelerek “caným bi 10-15 dk sonra gelin” dedi.

Tabi biz koptuk o dakkada, Serkan ve caným..

Süperdi valla..

Çarþýyý bir iki turladýktan sonra, ciðercimize tekrar gittik..

Ama o ne dýþarýda bekleyenlerin sayýsý iyice çoðalmýþtý..

Ýçerisi de arý gibi çalýþýyordu..

Hayatýmda ilk defa böyle bir yerle karþý karþýya kalmýþtým..

1-2 dk beklemeden sonra, 8 kiþi alalým dedi içeri, ayný görevli, biz hemen daldýk içeri..

Yaa nasýl bir sistem kurmuþlar anlamadým, ciðer salonu çok dar olmasýna raðmen garsonlar arý gibi çalýþýyorlar takdir ettim valla..

Garson sipariþimizi almaya geldiðinde bile o kadar seri konuþuyordu ki hýzýna yetiþmek ne mümkün..

Çok piþmiþ istedik ciðerimizi, öylesi daha güzel oluyormuþ valla..

Ciðerlerimiz masaya geldikten sonra yanýna ilaveten acý biber kýzartmasý da geldi, ama biberi resmen kurutmuþlardý ve bana göre hiç deðildi..

Yemeðe baþladýktan sonra bizim kýz hýzlý ye bak önünden tabaðý alýrlar diye bana baský uyguluyordu.. Malum ben çok yavaþ yerim dee..

Valla o bir porsiyon ciðeri nasýl yedim bir Allah bilir bi ben bilirim..

Ama hakkýný verelim porsiyon ve serviste elleri boldu iþletmenin..

Bizim kýzada B12 vitamini iðneleri yaramýþ olsa gerek, tabaðýndakileri sildi süpürdü..

Çýkýþta elimizi cebimize atmayan Serkan’a da buradan bir kez daha teþekkürler..

Çýkýþ dedim de aklýma biþey geldi..

Çýkýþta kasanýn baþýnda, bizi karþýlayan o görevli bekliyordu..

Serkan hesabý ödedikten sonra, adam “tekrar bekleriz caným” dedi, bizimkisi de “iyi günler caným” diyerek karþýlýk verdi..

Hesabýda eksik almýþ zaten, bizede bolca kolonyalý mendil ve þeker vermesinden biþeyler döndüðünü sezmiþtik zaten..

Neyse yaa, sözün kýsasý Edirne’ye yolunuz düþerse Aydýn tava ciðer salonunda ciðer yemenizi tavsiye ederim. Ben çok beðendim, eminim sizde beðenirsiniz..

 ***

Edirne’den Perþembe günü dönmeyi planlýyorken, bizim kýzý kýramayýp Cuma günü dönmeye karar verdim..

Ýstanbul’a bilet ayýrtmak için Perþembe günü çarþýya indik..

Hazýr çarþýya inmiþken biraz daha dolaþalým dedik..

Þansýmýza da o gün hava yaðmurluydu..

Kendimizi  birden “Ali Paþa Çarþýsý"na atýverdik..

Çarþý Ýstanbul’da ki Kapalý Çarþýya benziyor ama daha küçük..

92 Yýlýnda çarþý tamamen yandýktan sonra tekrar restore edip kullanýma sokmuþlar..

Çarþýya ilk girdiðimde yine dikkatimi Misk Sabunlarý çekti..

Yaa dedim gelmiþken bir sepet daha alayým anneme, malum sever böyle süslü þeyleri..

Evin içi doldu taþtý valla..

Ve önceki aldýðým sabun sepetinden, daha ucuz fiyata bir sepet meyve sabunu aldým..

Ama bunlar ilk aldýðým gibi kokmuyorlarmýþ.. 

Sabunlarý alýrken 2 tane çok küçük olanlardan Aynalý Süpürge aldým..

Birini arkadaþýma benden hatýra býraktým.. (Edirneli evinde aynalý süpürge yok.. )

***

Ali Paþa Çarþýsý’ndan çýktýktan sonra, ýslana ýslana ve ayrýyetten koþtura koþtura ve de bizim kýz bizi Eski Camii yerine, Selimiye’ye sokmak üzereyken benim nereye dememle kendisine gelmesi ve “Eski Camii” ye kendimizi atmamýz..

Eski Camii’yi girer girmez burada sanat kokuyor dedim..

Dýþarýdan bakýlýnca küçük bir cami görünmesine raðmen içi bir o kadar geniþ ve ferah..

Cami Çelebiler döneminde yapýlmýþtýr..

Mimar Sinan’a haksýzlýk etmiþ gibi olmak istemem ama, Eski Camii’yi sanat bakýmýndan mükemmel bir cami..

Ve gördüðüm camilerden bana göre en güzeli..

Eski Camii’de, Selimiye’den fazla kaldýk, 1 saate yakýn hocanýn güzel sesinden Kuran-ý Kerim dinledik..

Çok güzeldi..

***

Edirne’de gezecek daha çok yer var tabi, bazý yerlerde restorasyon çalýþmalarý için gidemedik..

Bazý yerler uzak diye tek baþýmýza gitmeye çekindik..

Ama gördüklerim bana yeter ve artar..

Yolunuz Edirne’ye düþerse, gezecek çok yer var..

Her yer tarih kokuyor buram buram..

En son “Trabzon Sümela Manastýrý”ný görünce içim içime sýðmamýþtý, þimdi listeme yenilerini ekledim..

Aklýma geldi hakkýný yemeyelim “Topkapý Sarayý” da beni çok büyülemiþti, ordaki hazineleri çalmayý planlamýþtým..

Ah ne günlerdi onlar, aðzýmýn suyu aka aka "Kaþýkçý Elmasý"na seyre dalmýþtým..

Güzel günlerdi vesselam..

***

Cuma günkü, Ýstanbul’a dönüþ maceramý anlatmayacaðým..

Yeter daa bu kadar..

Hadi cümleten baþ baþ..

Bitti..

Ve hala aðzým açýk bekliyorum..

Neyse cývýtmadan konuya geri döneyim..

Gördüðüm karþýsýnda þaþkýnlýðýmý gizleyemedim..

Selimiye Camii tüm görkemiyle, sanki bizi karþýlýyordu..

Mimar Sinan’ýn ustalýk eserinin bu kadar görkemli bir yapý olduðunu hiç ama hiç düþünmemiþtim..

Þehrin en yüksek noktasýna inþa edilmesi ve sanki 2 minaresi varmýþ izlenimi vermesi, beni çok þaþýrtmýþtý.. ( Uzak bir noktadan bakýnca, hep 2 minaresi görünüyormuþ.. )

Üzerimden þaþkýnlýðýmý atamadan eve gelmiþtik en sonunda, akþam için neler yapabiliriz diye düþüp karar verdikten sonra, aradan 2 saat geçtikten sonra kendimizi baþka bir mekanda buluverdik..

3-4 günlük kayýp zaman mý desem, yoksa böyle olmasý gerekiyor mu desem, ya da ben biþey demeyim boþver..

***

Pazartesi harç parasýný yatýrmak için evden çýkmýþtýk, bu fýrsatla Selimiye Camii'ni gezelim dedik..

Selimiye Camii’nin ilk giriþinde satýcýlar Edirne’ye özgü hediyelik eþyalar satýyorlardý..

Ýlk dikkatimi çeken meyveler oldu. Ama yaklaþtýkça yanýna onlarýn meyve deðilde baþka bir þey olduðunu düþündüm..

Düþündüðüm þey doðruymuþ, Edirne’ye özgü “Misk Sabunlarý” imiþ..

Satýcýya dönüþte alacaðým dedikten sonra, Selimiye’nin avlusuna çýktýk..

Avlu’da biraz turladýktan sonra, camiyi gezmek için içeri geçtik..

Benim suratýmda yine þaþkýn bir ifadeyle caminin içinde kendimi kaybettim..

Kutbenin bu kadar büyük olacaðýný tahmin etmemiþtim..

Arkadaþým, sana bir þey göstereceðim demesiyle biraz kendime gelip, göster bakalým dedim..

Kutbenin hemen altýndaki “Müezzin mahfeli”nin ( ismini sonradan öðrendim..) sol mermer sutunundaki  ters lale motifini gösterdi.. Bende bu millet ne arýyorlar o sutunun altýnda diyordum kendi kendime..

Böyle bir motif olduðunu daha önceden bildiðim halde, nedense benim hiç aklýma gelmemiþti..

Arkadaþým bir rehber edasýyla bana “ters lale” nin hikayesini anlattý..

Hikaye þöyle;

Sinan, caminin yapýlacaðý en yüksek yeri bulmuþ..

Caminin yapýlmasý düþünülen yerde lale bahçesi varmýþ..

Bahçenin sahibi ise aksi sert bir kadýnmýþ..

Zar zor büyük paralar karþýlýðýnda arsasýný satmaya karar vermiþ ama bir þartým var demiþ..

“Benim için camiye lale bahçesini sembolize edecek bir lale motifi yapacaksýnýz” demiþ..

Sinan kabul etmiþ..

Mermer sutuna, bahçe sahibi için ters bir lale motifi yaptýrmýþ..

Bu ters lale, o kadýnýn aksiliðini simgeliyormuþ..

Ýstanbul’a gelmiþ bulunmaktayým..

Kurtulamadým valla bu þehirden..

Taþý topraðý altýnmýþ, ama yaþayan nedense o altýný göremiyor..

Neyse, Ýstanbul’da yaþama derdini býrakalým, gelelim Edirne’de geçirdiðim günlere..

Öncesinde peþimizi aksilikler býrakmadý..

Bir gün öncesinden sistemde hata olduðu için ayýrtamadýðýmýz biletlerimizin telaþýyla, Kartal’daki Radar Turizm bürosuna gitmek için evden çýktýk..

Büroya gidince, görevli bilet satýþý yapamayacaklarýný, çünkü seferin iptal olduðunu söyledi..

Baþka firmalara yönlendirmek istedi, ama beceremedi, neyse sinirlenmiyeceðim..

Bürodan çýktýktan sonra, caddenin karþýsýnda Pamukkale firmasýna ait yolcu servisi gördüm, arkadaþýma gel bari þuna binip Harem'e kadar gidelim, oradan bineriz bir otobüs firmasýna dedim..

Ýyi ki de demiþim..

Servisin önüne gelince, bi baktým  Pamukkale bürosunun camýnda Radar Edirne yazýyor, hemen içeri daldýk tabi, saðolsun görevli iyice ilgilendi bizle, en sonunda biletimizi alabilmiþtik..

Bir gün öncesinden konuþtuðumuz görevlerininde bu kiþi olduðunu öðrendik, ve diðer firmada ki adama iyice bi küfür ettik içimizden..

En sonunda bizi Harem’e götürecek yolcu servisimizde gelmiþti, arkadaþýmla güle oynaya giderken, aniden telefonum çaldý, (aniden demeyelim, normal bu aniden çalma durumu..) kim olabilirdi ki bu, tabi bizimle gelemeyen Çido’ydu..

Gülerek “ben eniþtemin arabasýný duvara çarptým” diyordu akýllým..

“Ha aferin aferin dedim, direksiyon sýnavýndan nasýl geçeceksin sen bu gidiþle” dedim, dediðime bakmayýn geçti geçti!

Neyse en sonunda Harem’den otobüse bindik ve ilk durak Esenler’e vardýk, varmaz olaydýk, otobüs týklým týklým oldu bee..

Arka koltuða adamýn biri bi oturdu, çeneyi bi açtý, Çerkezköy’e kadar susmak bilmedi, sustuðu zaman arkamý bi dönüp bakayým dedim, adam uyumuþ..

Ön koltukta ise bir genç kýz vardý, o da çekti perdeyi uyudu, (insan uyur mu bee..) uyandýðý zamanda makyaj yapmaya baþlamýþ.. Tabi ben tam arkasýnda oturduðum için göremiyordum, yanýmda oturan arkadaþým anlatýyordu, bende verdim fotoðraf makinesini çek þunu yoksa çatlayacaðým..

Çekti, gördüm ve rahatladým.. Ama bizim kýz bu iþi sevmiþ olsa gerek çekmeye devam etti, ta ki kýz bu durumu fark edene kadar..

Eee biliyorum bizde normal deðiliz, hele bir Ýsmail Ayaz olayýmýz var anlatsam burada olay olur valla..

Resmen film çekmiþtik otobüste..

Ýstanbul- Edirne arasý duraksamalar dahil 3,5 saat sürüyormuþ..

Ben bu ayýn baþýnda Ýstanbul’un farklý yakalarýndaki bir ilçeye ulaþmak için 3,5 saatte yolda kaldýðýmý bilirim..

Þimdi hangisi daha yakýn ve uzak..

Edirne’ye vardýðýmýz da saat gündüz 4 gibiydi..

Otogar’dan indikten sonra, þehre inmek için minibüse bindik..

Ve yine Ýstanbul’da bizi kazýkladýklarýný gördüm, görmez olaydým..

Nereye gidersen git Edirne içinde minibüs ücreti 50 kuruþ..

Yahu ben evimin önünden iki adýmlýk yere 1.20YTL veriyorum..

Tabi önceden orda da 1 YTL tam, 750 kuruþ öðrenciymiþ, 2 firmanýn rekabeti yüzünden ücretler yarýya düþmüþ..

Ve dikkatimi çeken bir nokta ise minibüslerin T.Ü.’nin içine rahatlýkla girebildiklerini ve yolcu topladýklarýný gördüm..

Üniversiteden çýktýktan sonra, yolumuza devam ettik..

Ben saf saf saða sola bakarken arkadaþým beni dürttüðünü fark ettim.

“ Fotoðraf  makineni çýkar þimdi sana biþey göstereceðim” demesine kalmadan, o güzellikle karþýlaþtým..

Ve aðzým açýk kaldý..

Devam edecek..