Ýstanbul’a gelmiþ bulunmaktayým..

Kurtulamadým valla bu þehirden..

Taþý topraðý altýnmýþ, ama yaþayan nedense o altýný göremiyor..

Neyse, Ýstanbul’da yaþama derdini býrakalým, gelelim Edirne’de geçirdiðim günlere..

Öncesinde peþimizi aksilikler býrakmadý..

Bir gün öncesinden sistemde hata olduðu için ayýrtamadýðýmýz biletlerimizin telaþýyla, Kartal’daki Radar Turizm bürosuna gitmek için evden çýktýk..

Büroya gidince, görevli bilet satýþý yapamayacaklarýný, çünkü seferin iptal olduðunu söyledi..

Baþka firmalara yönlendirmek istedi, ama beceremedi, neyse sinirlenmiyeceðim..

Bürodan çýktýktan sonra, caddenin karþýsýnda Pamukkale firmasýna ait yolcu servisi gördüm, arkadaþýma gel bari þuna binip Harem'e kadar gidelim, oradan bineriz bir otobüs firmasýna dedim..

Ýyi ki de demiþim..

Servisin önüne gelince, bi baktým  Pamukkale bürosunun camýnda Radar Edirne yazýyor, hemen içeri daldýk tabi, saðolsun görevli iyice ilgilendi bizle, en sonunda biletimizi alabilmiþtik..

Bir gün öncesinden konuþtuðumuz görevlerininde bu kiþi olduðunu öðrendik, ve diðer firmada ki adama iyice bi küfür ettik içimizden..

En sonunda bizi Harem’e götürecek yolcu servisimizde gelmiþti, arkadaþýmla güle oynaya giderken, aniden telefonum çaldý, (aniden demeyelim, normal bu aniden çalma durumu..) kim olabilirdi ki bu, tabi bizimle gelemeyen Çido’ydu..

Gülerek “ben eniþtemin arabasýný duvara çarptým” diyordu akýllým..

“Ha aferin aferin dedim, direksiyon sýnavýndan nasýl geçeceksin sen bu gidiþle” dedim, dediðime bakmayýn geçti geçti!

Neyse en sonunda Harem’den otobüse bindik ve ilk durak Esenler’e vardýk, varmaz olaydýk, otobüs týklým týklým oldu bee..

Arka koltuða adamýn biri bi oturdu, çeneyi bi açtý, Çerkezköy’e kadar susmak bilmedi, sustuðu zaman arkamý bi dönüp bakayým dedim, adam uyumuþ..

Ön koltukta ise bir genç kýz vardý, o da çekti perdeyi uyudu, (insan uyur mu bee..) uyandýðý zamanda makyaj yapmaya baþlamýþ.. Tabi ben tam arkasýnda oturduðum için göremiyordum, yanýmda oturan arkadaþým anlatýyordu, bende verdim fotoðraf makinesini çek þunu yoksa çatlayacaðým..

Çekti, gördüm ve rahatladým.. Ama bizim kýz bu iþi sevmiþ olsa gerek çekmeye devam etti, ta ki kýz bu durumu fark edene kadar..

Eee biliyorum bizde normal deðiliz, hele bir Ýsmail Ayaz olayýmýz var anlatsam burada olay olur valla..

Resmen film çekmiþtik otobüste..

Ýstanbul- Edirne arasý duraksamalar dahil 3,5 saat sürüyormuþ..

Ben bu ayýn baþýnda Ýstanbul’un farklý yakalarýndaki bir ilçeye ulaþmak için 3,5 saatte yolda kaldýðýmý bilirim..

Þimdi hangisi daha yakýn ve uzak..

Edirne’ye vardýðýmýz da saat gündüz 4 gibiydi..

Otogar’dan indikten sonra, þehre inmek için minibüse bindik..

Ve yine Ýstanbul’da bizi kazýkladýklarýný gördüm, görmez olaydým..

Nereye gidersen git Edirne içinde minibüs ücreti 50 kuruþ..

Yahu ben evimin önünden iki adýmlýk yere 1.20YTL veriyorum..

Tabi önceden orda da 1 YTL tam, 750 kuruþ öðrenciymiþ, 2 firmanýn rekabeti yüzünden ücretler yarýya düþmüþ..

Ve dikkatimi çeken bir nokta ise minibüslerin T.Ü.’nin içine rahatlýkla girebildiklerini ve yolcu topladýklarýný gördüm..

Üniversiteden çýktýktan sonra, yolumuza devam ettik..

Ben saf saf saða sola bakarken arkadaþým beni dürttüðünü fark ettim.

“ Fotoðraf  makineni çýkar þimdi sana biþey göstereceðim” demesine kalmadan, o güzellikle karþýlaþtým..

Ve aðzým açýk kaldý..

Devam edecek..