Az önce yeni bir kardeş kavgasından çıkmış bulunmaktayım..

Bu sefer çok ama çok sinirledim..

Hala yerimde bile duramıyorum..  

(o yüzden ikide bir yanlış tuşlara basıyom)

Ben böyle bi çocuk daha tanımadım hayatta, hem benden yapmam için bişey istiyor, ben yapmaya başlayınca da hadisene, bitmedi, aaa sen yapamıyon (oysa ki sinirlendiriyor bu sözleriyle..) aaa ben olsam yapardım, vs..

Bi de arasıra ağza alınmayacak laflar, benim umursamamam, içime atmam..

Her sus diyişimde sesimin tonunun yükselmesi..

Ve de patlama anıyla, gelen terlik fırlatma sahnesi..

Son olarak araya giren annem (hakem) oluyor..

Tabi annem beni susturmaya çalıştıkça ben daha çok sinirleniyorum..

Suçsuzken suçlu duruma düşüyom bu sebepten dolayı hep!

Benim sinirim geçmedi hala.. (Mutfakta benim hakkımda konuşuluyor, şunların yanına mı insem ne yapsam.. )

Off anam off..

Sesim kısıldı, bi daha ki sefere daha kısık sesle bağıracağım..

Not: Bu yazı, aradan epey zaman geçtikten sonra, benim okuyup gülmem için yazıldı..